1) پاششی(SPRAY): در این مدل آب از طریق نازل های برج خنک کننده به صورت قطرات ریز در آمده و از نازل ها پاشش می شود . سپس قطرات آب پاشش شده از دیوارهای برج خنک کننده به سمت پایین جاری می شوند و یک فضا یا محفظه ی پر از آب برای جریان هوا را ایجاد می کنند تا تماس آب با هوا در سطح بیشتری صورت گرفته و سرمایش بیشتری به آب اعمال شود.
2) آبشاری (WATERFALL) : در سال 1940 برای اولین بار برج های خنک کننده ای با پکینگ مدیا چوبی آبشاری ساخته شد. چنین سطحی از تخته های باریک ساخته می شود و در فضا یا محوطه ی هوای برج خنک کننده قرار می گیرد آب بر روی این تخته های باریک ریخته می شود تا در یک مسیر آبشاری یا طبقاتی، آب بر اثر نیروی جاذبه از لایه های بالا به شکلی مشابه آبشار به روی لایه های زیرین ریخته و در تماس با جریان هوا قرار می گیرد .
3) لایه ای (FILM ) : چنین مدلی از پکینگ مدیا در دهه ی 1960 ابداع شد و یک مفهوم جدید را در طراحی برج خنک کننده به وجود آورد که به جای شکستن جریان آب به قطرات آب، آب به صورت لایه ای نازک بر روی سطح پکینگ مدیا قرار می گیرد . این لایه ی نازک که کل سطح پکینگ مدیا را تحت پوشش قرار می دهد با هوا در تماس است که این امر سبب افزایش سطح تماس بین آب و هوا در حجم معین و در نتیجه افزایش تبادل حرارتی و راندمان سیستم می شود . جنس این نوع پکینگ مدیا از صفحات نازک PVC بوده که به صورت لایه های عمودی موج دار تشکیل می شود تا توزیع آب یکنواخت را بر روی سطح پکینگ مدیا ایجاد کند.
پکینگ مدیا ی لایه ای ارزان تر و کارآمدتر از مدل آبشاری آن است. کارایی بیشتر آن تولید برج خنک کننده ی خیلی کوچکتر در یک ظرفیت مساوی را در پی دارد . بنابراین ˛ بیشتر برج های خنک کننده ی امروز از پکینگ مدیای لایه ای یا اصطلاحا فیلمی استفاده می کنند.
برچسب:
نویسنده: متین توکلی